غزل ۱۲۷ - روشنی طلعت تو ماه ندارد

روشنی طلعت تو ماه ندارد
پیش تو گل رونق گیاه ندارد ۱

گوشه ابروی توست منزل جانم
خوشتر از این گوشه پادشاه ندارد ۲

تا چه کند با رخ تو دود دل من
آینه دانی که تاب آه ندارد ۳

شوخی نرگس نگر که پیش تو بشکفت
چشم دریده ادب نگاه ندارد ۴

دیدم و آن چشم دل سیه که تو داری
جانب هیچ آشنا نگاه ندارد ۵

رطل گرانم ده ای مرید خرابات
شادی شیخی که خانقاه ندارد ۶

خون خور و خامش نشین که آن دل نازک
طاقت فریاد دادخواه ندارد ۷

گو برو و آستین به خون جگر شوی
هر که در این آستانه راه ندارد ۸

نی من تنها کشم تطاول زلفت
کیست که او داغ آن سیاه ندارد ۹

حافظ اگر سجده تو کرد مکن عیب
کافر عشق ای صنم گناه ندارد ۱۰