خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این متن شعری از حافظ است که در آن شاعر از عشق، زیبایی، و مسائل عرفانی سخن می‌گوید. او از عشق به معشوق، زیبایی چهره‌ی او، و تأثیرات این عشق بر روح و روان خود صحبت می‌کند. همچنین، شاعر به مفاهیمی مانند عرفان، خرابات، و مسجد اشاره می‌کند و از سرنوشت و تقدیر نیز سخن می‌گوید.

این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عشقی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند خرابات و مسجد نیاز به دانش پیش‌زمینه‌ای دارد که معمولاً در سنین بالاتر کسب می‌شود.

مشاهده کامل

غزل ۱۱۱ - عکس روی تو چو در آینه جام افتاد

عکسِ رویِ تو چو در آینهٔ جام افتاد
عارف از خندهٔ مِی در طمعِ خام افتاد ۱

حُسن رویِ تو به یک جلوه که در آینه کرد
این همه نقش در آیینهٔ اوهام افتاد ۲

این همه عکسِ می و نقشِ نگارین که نمود
یک فروغِ رخِ ساقی‌ست که در جام افتاد ۳

غیرتِ عشق زبانِ همه خاصان بِبُرید
کز کجا سِرِّ غمش در دهنِ عام افتاد؟ ۴

من ز مسجد به خرابات نه خود افتادم
اینم از عهدِ ازل حاصلِ فرجام افتاد ۵

چه کند کز پی دوران نرود چون پرگار؟
هر که در دایرهٔ گردشِ ایام افتاد ۶

در خَمِ زلفِ تو آویخت دل از چاهِ زَنَخ
آه، کز چاه برون آمد و در دام افتاد ۷

آن شد ای خواجه که در صومعه بازم بینی
کار ما با رخِ ساقیّ و لبِ جام افتاد ۸

زیرِ شمشیرِ غمش رقص‌کُنان باید رفت
کآن که شد کشتهٔ او نیک سرانجام افتاد ۹

هر دَمَش با منِ دل‌سوخته لطفی دگر است
این گدا بین که چه شایستهٔ انعام افتاد ۱۰

صوفیان جمله حریفند و نظرباز ولی
زین میان حافظِ دل‌سوخته بدنام افتاد ۱۱
کانال گوهرین در ایتا
این گوهر را بشنوید

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

پرسش و پاسخ درباره‌ی این گوهر

هنوز پرسشی درباره‌ی این گوهر نیست.

گوهر قبلی:غزل ۱۱۰ - پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد
گوهر بعدی:غزل ۱۱۲ - آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.