غزل ۱۱۱ - عکس روی تو چو در آینه جام افتاد

عکس روی تو چو در آینه جام افتاد
عارف از خنده ی می در طمع خام افتاد ۱

حسن روی تو به یک جلوه که در آینه کرد
این همه نقش در آیینه ی اوهام افتاد ۲

این همه عکس می و نقش نگارین که نمود
یک فروغ رخ ساقیست که در جام افتاد ۳

غیرت عشق زبان همه خاصان ببرید
کز کجا سر غمش در دهن عام افتاد ۴

من ز مسجد به خرابات نه خود افتادم
اینم از عهد ازل حاصل فرجام افتاد ۵

چه کند کز پی دوران نرود چون پرگار
هر که در دایره ی گردش ایام افتاد ۶

در خم زلف تو آویخت دل از چاه زنخ
آه کز چاه برون آمد و در دام افتاد ۷

آن شد ای خواجه که در صومعه بازم بینی
کار ما با رخ ساقی و لب جام افتاد ۸

زیر شمشیر غمش رقص کنان باید رفت
کان که شد کشته ی او نیک سرانجام افتاد ۹

هر دمش با من دلسوخته لطفی دگر است
این گدا بین که چه شایسته ی انعام افتاد ۱۰

صوفیان جمله حریفند و نظرباز ولی
زین میان حافظ دل سوخته بدنام افتاد ۱۱