غزل ۱۱۰ - پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد

پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد
وان راز که در دل بنهفتم به درافتاد ۱

از راه نظر مرغ دلم گشت هواگیر
ای دیده نگه کن که به دام که درافتاد ۲

دردا که از آن آهوی مشکین سیه چشم
چون نافه بسی خون دلم در جگر افتاد ۳

از رهگذر خاک سر کوی شما بود
هر نافه که در دست نسیم سحر افتاد ۴

مژگان تو تا تیغ جهانگیر برآورد
بس کشته ی دل زنده که بر یک دگر افتاد ۵

بس تجربه کردیم در این دیر مکافات
با دردکشان هر که درافتاد برافتاد ۶

گر جان بدهد سنگ سیه لعل نگردد
با طینت اصلی چه کند بدگهر افتاد ۷

حافظ که سر زلف بتان دست کشش بود
بس طرفه حریفیست کش اکنون به سر افتاد ۸