غزل ۱۰۹ - دیر است که دلدار پیامی نفرستاد

دیر است که دلدار پیامی نفرستاد
ننوشت کلامی و سلامی نفرستاد ۱

صد نامه فرستادم و آن شاه سواران
پیکی ندوانید و پیامی نفرستاد ۲

سوی من وحشی صفت عقل رمیده
آهوروشی کبک خرامی نفرستاد ۳

دانست که خواهد شدنم مرغ دل از دست
وز آن خط چون سلسله دامی نفرستاد ۴

فریاد که آن ساقی شکرلب سرمست
دانست که مخمورم و جامی نفرستاد ۵

چندان که زدم لاف کرامات و مقامات
هیچم خبر از هیچ مقامی نفرستاد ۶

حافظ به ادب باش که واخواست نباشد
گر شاه پیامی به غلامی نفرستاد ۷