شاعر از بیتوجهی معشوق خود شکایت میکند و بیان میکند که با وجود ارسال نامههای فراوان، پاسخی دریافت نکرده است. او از این بیمهری ناراحت است و احساس میکند که معشوق از وضعیت او آگاه است اما عمداً هیچ واکنشی نشان نمیدهد. شاعر همچنین به این موضوع اشاره میکند که با وجود ادعاهایش درباره کرامات و مقامات، هیچ پیشرفتی در رابطهاش با معشوق نداشته است.
این متن حاوی مفاهیم عاطفی و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان و اصطلاحات ادبی کلاسیک ممکن است برای سنین پایینتر چالشبرانگیز باشد.
غزل ۱۰۹ - دیر است که دلدار پیامی نفرستاد
ننوشت سلامی و کلامی نفرستاد ۱
صد نامه فرستادم و آن شاهِ سواران
پیکی نَدوانید و سلامی نفرستاد ۲
سویِ منِ وحشیصفتِ عقلرمیده
آهو رَوشی، کبک خرامی نفرستاد ۳
دانست که خواهد شُدنم مرغِ دل از دست
وز آن خطِ چون سلسله دامی نفرستاد ۴
فریاد که آن ساقیِ شِکَّر لبِ سرمست
دانست که مخمورم و جامی نفرستاد ۵
چندان که زدم لافِ کرامات و مقامات
هیچم خبر از هیچ مقامی نفرستاد ۶
حافظ به ادب باش که واخواست نباشد
گر شاه پیامی به غلامی نفرستاد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.