غزل ۵۶ - دل سراپرده ی محبت اوست

دل سراپردهٔ محبتِ اوست
دیده آیینه‌دارِ طلعت اوست ۱

من که سر در نیاورم به دو کون
گردنم زیرِ بارِ منتِ اوست ۲

تو و طوبی و ما و قامتِ یار
فکرِ هر کس به قدرِ همتِ اوست ۳

گر من آلوده‌دامنم چه عجب
همه عالم گواهِ عصمتِ اوست ۴

من که باشم در آن حرم که صبا
پرده‌دارِ حریمِ حُرمتِ اوست ۵

بی خیالش مباد منظرِ چشم
زآن که این گوشه جایِ خلوتِ اوست ۶

هر گلِ نو که شد چمن‌آرای
زَ اثر رنگ و بویِ صحبتِ اوست ۷

دورِ مجنون گذشت و نوبتِ ماست
هر کسی پنج روز، نوبتِ اوست ۸

مُلکَتِ عاشقیّ و گنجِ طرب
هر چه دارم ز یُمنِ همتِ اوست ۹

من و دل گر فدا شدیم چه باک؟
غرض اندر میان سلامتِ اوست ۱۰

فقرِ ظاهر مبین که حافظ را
سینه گنجینهٔ محبتِ اوست ۱۱