غزل ۵۵ - خم زلف تو دام کفر و دین است

خَمِ زلفِ تو دامِ کفر و دین است
ز کارستانِ او یک شمه این است ۱

جمالت مُعجِزِ حُسن است لیکن
حدیثِ غمزه‌ات سحرِ مبین است ۲

ز چشمِ شوخِ تو جان کی توان برد؟
که دایم با کمان اندر کمین است ۳

بر آن چشمِ سیه صد آفرین باد
که در عاشق کُشی سِحرآفرین است ۴

عجب عِلمیست عِلم هیئت عشق
که چرخِ هشتمش، هفتم زمین است ۵

تو پنداری که بدگو رفت و جان برد؟
حسابش با کرام الکاتبین است ۶

مشو حافظ ز کیدِ زلفش ایمن
که دل برد و کنون در بندِ دین است ۷