غزل ۲۱ - روزگاری که رخت قبلهٔ جان بود مرا

روزگاری که رخت قبلهٔ جان بود مرا
روی دل تافته از هر دو جهان بود مرا ۱

چند روزی که به سودای تو جان می‌دادم
حاصل از زندگی خویش همان بود مرا ۲

یادباد آن که به خلوتگه وصلت شب و روز
دل سرا پردهٔ صد راز نهان بود مرا ۳

یادباد آن که چو آغاز سخن می‌کردی
با تو صد زمزمه در زیر زبان بود مرا ۴

یاد باد آن که چو می‌شد سرت از باده گران
دوش منت کش آن بار گران بود مرا ۵

یاد باد آن که به بالین تو شبهای دراز
پاسبان مردم چشم نگران بود مرا ۶

یاد باد آن که دمی گر ز درت می‌رفتم
محتشم پیش سگان تو ضمان بود مرا ۷