شاعر در این شعر از احساسات درونی خود سخن می‌گوید که تحت تأثیر عشق و جذبه‌های آن قرار گرفته است. او از یاران خود کمک می‌خواهد تا در برابر این جذبه‌های قوی مقاومت کند. همچنین، از بار غم و رنج‌های زندگی می‌گوید که مانند هلال ماه او را به سوی خود میکشد. شاعر به شدت تحت تأثیر نگاه‌های گرم و آتشین قرار گرفته و احساس می‌کند که دوستش نیز به او کمک می‌کند. در نهایت، او از رهایی و رسیدن به آرامش سخن می‌گوید.
متن دارای مفاهیم عمیق عاطفی و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و تشبیه‌های پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۲۰ - شوق درون به سوی دری میکشد مرا
من خود نمی‌روم دگری میکشد مرا ۱
یاران مدد که جذبهٔ عشق قوی کمند
دیگر به جای پرخطری میکشد مرا ۲
ازبار غم چو یکشبه ماهی به زیر کوه
شکل هلال مو کمری میکشد مرا ۳
صد میل آتشین به گناه نگاه گرم
در دیدهٔ تیز بین نظری میکشد مرا ۴
من مست آن قدر که توان پای می‌کشم
امداد دوست هم قدری میکشد مرا ۵
دست از رکاب من بگسل محتشم که باز
دولت عنان کشان بدری میکشد مرا ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
