خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

حافظ در این شعر به مخاطب هشدار می‌دهد که در زمانه‌ای پر از فتنه و خطر، باید عاقلانه رفتار کرد و از لذت‌های زودگذر پرهیز نمود. او از خطرات زمانه و بی‌ثباتی اوضاع سخن می‌گوید و توصیه می‌کند که در چنین شرایطی، پرهیز و احتیاط بهترین راه است. همچنین، او به قدرت شعر و هنر در تسخیر قلب‌ها اشاره می‌کند و از جایگاه خود به عنوان شاعر سخن می‌گوید.

این شعر حاوی مفاهیم عمیق فلسفی و اخلاقی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی از اشارات تاریخی و نمادین ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.

مشاهده کامل

غزل ۴۱ - اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بیز است

اگر چه باده فَرَح بخش و باد گُل‌بیز است
به بانگِ چَنگ مخور مِی که مُحتَسِب تیز است ۱

صُراحی‌ای و حریفی گَرَت به چَنگ افتد
به عقل نوش که ایام فتنه‌ انگیز است ۲

در آستینِ مُرَقَع پیاله پنهان کن
که همچو چشمِ صُراحی، زمانه خونریز است ۳

به آبِ دیده بشوییم خِرقه‌ها از می
که موسمِ وَرَع و روزگارِ پرهیز است ۴

مجوی عیشِ خوش از دورِ باژگونِ سِپِهر
که صاف این سر خُم جمله دُردی آمیز است ۵

سپهر بر شده پرویزنی‌ست خون افشان
که ریزه‌اش سر کَسری و تاجِ پرویز است ۶

عراق و فارس گرفتی به شعرِ خوش حافظ
بیا که نوبتِ بغداد و وقتِ تبریز است ۷
کانال گوهرین در ایتا
این گوهر را بشنوید

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:غزل ۴۰ - المنة لله که در میکده باز است
گوهر بعدی:غزل ۴۲ - حال دل با تو گفتنم هوس است
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.