حافظ در این شعر به مخاطب هشدار میدهد که در زمانهای پر از فتنه و خطر، باید عاقلانه رفتار کرد و از لذتهای زودگذر پرهیز نمود. او از خطرات زمانه و بیثباتی اوضاع سخن میگوید و توصیه میکند که در چنین شرایطی، پرهیز و احتیاط بهترین راه است. همچنین، او به قدرت شعر و هنر در تسخیر قلبها اشاره میکند و از جایگاه خود به عنوان شاعر سخن میگوید.
این شعر حاوی مفاهیم عمیق فلسفی و اخلاقی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی از اشارات تاریخی و نمادین ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۴۱ - اگر چه باده فرح بخش و باد گلبیز است
به بانگِ چَنگ مخور مِی که مُحتَسِب تیز است ۱
صُراحیای و حریفی گَرَت به چَنگ افتد
به عقل نوش که ایام فتنه انگیز است ۲
در آستینِ مُرَقَع پیاله پنهان کن
که همچو چشمِ صُراحی، زمانه خونریز است ۳
به آبِ دیده بشوییم خِرقهها از می
که موسمِ وَرَع و روزگارِ پرهیز است ۴
مجوی عیشِ خوش از دورِ باژگونِ سِپِهر
که صاف این سر خُم جمله دُردی آمیز است ۵
سپهر بر شده پرویزنیست خون افشان
که ریزهاش سر کَسری و تاجِ پرویز است ۶
عراق و فارس گرفتی به شعرِ خوش حافظ
بیا که نوبتِ بغداد و وقتِ تبریز است ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.