غزل ۴۲ - حال دل با تو گفتنم هوس است

حالِ دل با تو گفتنم، هوس است
خبرِ دل شِنُفتَنَم، هوس است ۱

طَمَعِ خام بین که قِصهٔ فاش
از رقیبان نَهُفتَنَم، هوس است ۲

شبِ قدری چنین عزیزِ شریف
با تو تا روز خُفتنم، هوس است ۳

وه که دُردانه‌ای چنین نازک
در شبِ تار سُفتنم، هوس است ۴

ای صبا امشبَم مَدَد فرمای
که سحرگه شکفتنم، هوس است ۵

از برای شَرَف به نوُکِ مژه
خاکِ راهِ تو رفتنم، هوس است ۶

همچو حافظ به رَغمِ مُدَعیان
شعرِ رندانه گفتنم، هوس است ۷