شاعر احساس میکند که سرش مانند گویی در میدان میچرخد، اما قلبش از عهد و پیمان خود برنگشته است. او بیان میکند که اگر دوران به نااهلان تعلق گیرد، صبر خواهد کرد تا این دوران بگذرد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اجتماعی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، موضوعاتی مانند ناامیدی و انتظار برای تغییر دوران، بیشتر مناسب مخاطبان با درک بالاتر از زندگی است.
دوبیتی ۲۳۰ - سرم چون گوی در میدان بگرده
دلم از عهد و پیمان بر نگرده ۱
اگر دوران به نااهلان بمانه
نشینم تا که این دوران بگرده ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.