خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این متن از احساس تنهایی و غم خود در بیابان زندگی سخن می‌گوید. او اشک‌هایش را به بارانی تشبیه می‌کند که مدام از چشمانش جاری است و بیان می‌کند که هرچند بیمار نیست، اما درد و ناله‌هایش پایان‌ناپذیر است.
متن دارای مضامین عمیق عاطفی و احساسی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب‌تر است. همچنین، استفاده از استعاره‌های پیچیده ممکن است برای کودکان قابل فهم نباشد.
دوبیتی ۶۹ - بی ته سر در بیابانم شو و روز
بی ته سر در بیابانم شو و روز
سرشک از دیده بارانم شو و روز ۱
نه بیمارم که جایم میکری درد
همی دانم که نالانم شو و روز ۲
سرشک از دیده بارانم شو و روز ۱
نه بیمارم که جایم میکری درد
همی دانم که نالانم شو و روز ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:دوبیتی ۶۸ - مو که سر در بیابانم شو و روز
گوهر بعدی:دوبیتی ۷۰ - غم و درد مو از عطار واپرس
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
