شاعر در این متن از احساس تنهایی و غم خود در بیابان زندگی سخن میگوید. او از باران اشکهایش و درد بیقراری میگوید که جایگاهش را نمییابد و پیوسته در حال نالیدن است.
محتوا شامل مضامین عمیق عاطفی و فلسفی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار بوده و ممکن است برای آنها جذاب نباشد.
دوبیتی ۶۸ - مو که سر در بیابانم شو و روز
سرشک از دیده بارانم شو و روز ۱
نه تب دیرم نه جایم می کند درد
همی دونم که نالونم شو و روز ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.