این متن به ستایش شخصیتی میپردازد که از حرص و آز و ریا و تظاهر به دور است و ذاتاً پاک و بلندمرتبه است. شاعر تأکید میکند که در بزرگی و شرافت، نباید تشریفات و ارزشها را از فرشتگان گرفت و به دیوان داد.
متن دارای مفاهیم انتزاعی و اخلاقی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و مفاهیم عمیق مانند فرشته و دیو ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد.
قطعه ۲۵ - ای معرا اصل عالی جوهرت از حرص و آز
وی مبرا ذات میمون اخترت از زرق و ریو ۱
در بزرگی کی روا باشد که تشریفات را
از فرشته بازگیری آنگهی بخشی به دیو ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.