خلاصه و رده‌بندی سنی
12+
این متن شعری است که در آن زیبایی و نورانیت معشوق توصیف شده‌است. شاعر با استفاده از استعاره‌هایی مانند گل، چراغ، آیینه، شمع و خورشید، جمال و تأثیر معشوق را بر جهان اطرافش بیان می‌کند.
متن دارای مفاهیم عاشقانه و استعاری است که برای درک کامل آن، مخاطب نیاز به سطحی از بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات دارد. این محتوا برای کودکان کم‌سال ممکن است نامفهوم باشد، اما نوجوانان و بزرگسالان می‌توانند از آن لذت ببرند.
رباعی ۲۰۵ - گل از تو چراغ حسن در گلشن برد
گل از تو چراغ حسن در گلشن برد
وز روی تو آیینه ی دل روشن برد ۱
هر خانه که شمع رخت افروخت درو
خورشید چو ذره نور از روزن برد ۲
وز روی تو آیینه ی دل روشن برد ۱
هر خانه که شمع رخت افروخت درو
خورشید چو ذره نور از روزن برد ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۲۰۴ - دل وقت سماع بوی دلدار برد
گوهر بعدی:رباعی ۲۰۶ - شادم به دمی کز آرزویت گذرد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
