در این شعر، شاعر از تأثیر بوی معشوق و نوای موسیقی بر روح و روان خود سخن میگوید که او را به عالم اسرار و یار میبرد.
مفاهیم عرفانی و عمیق شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد و نیاز به تجربه و شناخت بیشتری از ادبیات عرفانی دارد.
رباعی ۲۰۴ - دل وقت سماع بوی دلدار برد
ما را به سراپردهٔ اسرار برد ۱
این زمزمهٔ مرکب مر روح تراست
بردارد و خوش به عالم یار برد ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.