خلاصه و ردهبندی سنی
16+
در این شعر، شاعر از تأثیر بوی معشوق و نوای موسیقی بر روح و روان خود سخن میگوید که او را به عالم اسرار و یار میبرد.
مفاهیم عرفانی و عمیق شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد و نیاز به تجربه و شناخت بیشتری از ادبیات عرفانی دارد.
رباعی ۲۰۴ - دل وقت سماع بوی دلدار برد
دل وقت سماع بوی دلدار برد
ما را به سراپردهٔ اسرار برد ۱
این زمزمهٔ مرکب مر روح تراست
بردارد و خوش به عالم یار برد ۲
ما را به سراپردهٔ اسرار برد ۱
این زمزمهٔ مرکب مر روح تراست
بردارد و خوش به عالم یار برد ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۲۰۳ - طالع سر عافیت فروشی دارد
گوهر بعدی:رباعی ۲۰۵ - گل از تو چراغ حسن در گلشن برد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.