خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
در این متن، شاعر از روزی می‌گوید که آتش عشق و محبت افروخته شد و عاشق از معشوق آموخت که چگونه بسوزد. این سوز و گداز از جانب دوست آغاز شده و تا زمانی که شمع (معشوق) پروانه (عاشق) را در بر نگیرد، این سوختن ادامه خواهد داشت.
متن دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانه‌ای است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد. درک عمیق این شعر نیاز به شناخت ادبیات عرفانی و بلوغ فکری دارد.
رباعی ۴۰ - آنروز که آتش محبت افروخت
آنروز که آتش محبت افروخت
عاشق روش سوز ز معشوق آموخت ۱
از جانب دوست سرزد این سوز و گداز
تا در نگرفت شمع پروانه نسوخت ۲
عاشق روش سوز ز معشوق آموخت ۱
از جانب دوست سرزد این سوز و گداز
تا در نگرفت شمع پروانه نسوخت ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:رباعی ۳۹ - مجنون تو کوه را ز صحرا نشناخت
گوهر بعدی:رباعی ۴۱ - دیشب که دلم ز تاب هجران میسوخت
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
