این شعر عاشقانه و عرفانی، به زیباییهای معشوق و تأثیر آن بر عالم و عاشق میپردازد. شاعر با استفاده از تصاویر شاعرانه مانند شمع، گل، بلبل و پروانه، به توصیف حالات عاشقانه و شیدایی میپردازد و از معشوق به عنوان محور عالم یاد میکند.
متن دارای مفاهیم عرفانی و عاشقانه عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۱۷۱ - ای جهانی محو رویت، محو سیمای کهای؟
ای تماشاگاه عالم، در تماشای کهای؟
عالمی را روی دل در قبلهٔ ابروی توست
تو چنین حیران ابروی دلارای کهای؟
شمع و گل چون بلبل و پروانه شیدای تواند
ای بهار زندگی آخر تو شیدای کهای؟
چون دل عاشق نداری یک نفس یکجا قرار
سر به صحرا دادهٔ زلف چلیپای کهای؟
چشم می پوشی ز گلگشت خیابان بهشت
در کمین جلوهٔ سرو دلارای کهای؟
نشکنی از چشمهٔ کوثر خمار خویش را
از خمار آلودگان جام صهبای کهای؟
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.