غزل ۱۶۰ - عقل سالم ز می ناب نیاید بیرون

عقل سالم ز می ناب نیاید بیرون
کشتی کاغذی از آب نیاید بیرون ۱

تا به روشنگر دریا نرساند خود را
تیرگی از دل سیلاب نیاید بیرون ۲

یک جهت شو که ز صد زاهد شیاد، یکی
خالص از بوتهٔ محراب نیاید بیرون ۳

رو نهان می‌کند از روشنی دل شیطان
دزد بیدل شب مهتاب نیاید بیرون ۴

به صد امید، دل شبنم ما آب شده است
آه اگر مهر جهانتاب نیاید بیرون ۵

نزند دست به دامان اجابت صائب
ناله‌ای کز دل بیتاب نیاید بیرون ۶