غزل ۱۶۱ - ز گل فزود مرا خارخار خندهٔ تو

ز گل فزود مرا خارخار خندهٔ تو
که نیست خندهٔ گل در شمار خندهٔ تو ۱

مرا ز سیر گلستان نصیب خمیازه است
که نشکند قدح گل، خمار خندهٔ تو ۲

شده است گل عبث از برگ سر بسر ناخن
گره گشایی دلهاست کار خندهٔ تو ۳

گشود لب به شکر خنده غنچهٔ تصویر
نشد که گل کند از لب، بهار خندهٔ تو ۴

در آی از درم ای صبح آرزومندان
که سوخت شمع من از انتظار خندهٔ تو ۵

دهان غنچه به لب مهر دارد از شبنم
ز بس خجل شده در روزگار خندهٔ تو ۶