این شعر بیانگر احساسات عمیق و دردهای روحی شاعر است که از رنجهای زندگی و ناکامیها سخن میگوید. شاعر از تلخیهای روزگار، تنهایی و ناتوانی در رسیدن به آرزوهایش مینالد و از تأثیر وجود خود بر جهان پیرامونش سخن میگوید.
محتوا شامل مضامین عمیق عرفانی و احساساتی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و مفاهیم فلسفی ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
غزل ۱۵۹ - زمین به لرزه درآید ز دل تپیدن من
شود سپهر زمینگیر از آرمیدن من ۱
هزار مرحله را چون جرس دل شبها
توان برید به آواز دل تپیدن من ۲
مرا چو آبله بگذار تا شوم پامال
نمیرسد چو به کس فیضی از رسیدن من ۳
فغان که زیر فلک نیست آنقدر میدان
که داد وحشت خاطر دهد رمیدن من ۴
هزار فتنهٔ خوابیده چون شراب کهن
نهفته است در آغوش آرمیدن من ۵
درین ریاض، چو چشم آن ضعیف پروازم
که برگ کاه شود مانع پریدن من ۶
مرا چون صبح به دست دعا نگه دارید
که روشن است جهان از نفس کشیدن من ۷
حیات من به تماشای گلعذاران است
ز راه چشم چو شبنم بود چریدن من ۸
عیار آن لب شیرین و ساعد سیمین
توان گرفتن از دست و لب گزیدن من ۹
ز بس که تلخی دوران کشیدهام صائب
دهان مار شود تلخ از گزیدن من! ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.