غزل ۱۵۸ - عاشق سلسلهٔ زلف گرهگیرم من

عاشق سلسلهٔ زلف گرهگیرم من
روزگاری است که دیوانهٔ زنجیرم من ۱

نکنم چشم به هر نقش سبکسیر سیاه
محو یک نقش چو آیینهٔ تصویرم من ۲

مرغ بی‌پر به چه امید قفس را شکند؟
ورنه دلتنگ ازین عالم دلگیرم من ۳

نشود دیدهٔ من باز چو بادام به سنگ
بس که از دیدن اوضاع جهان سیرم من ۴

هست با مردم دیوانه سر و کار مرا
دل همان طفل مزاج است اگر پیرم من ۵

بهر آزادی من شب همه شب می‌نالد
بس که از بیگنهی بار به زنجیرم من ۶

گر چه صائب شود از من گره عالم باز
عاجز قوت سرپنجهٔ تقدیرم من ۷