این متن به لطف و احسان الهی اشاره دارد که شامل همهی افراد، از شاه تا گدا، میشود. شاعر خود را گدایی بیپناه و بیصدا معرفی میکند و از خداوند طلب عطا و بخشش دارد.
متن دارای مفاهیم عرفانی و مذهبی است که ممکن است برای کودکان کمسنوسال قابل درک نباشد، اما برای نوجوانان و بزرگسالان مناسب است.
رباعی ۱۳۶ - ای لطف تو دستگیر هر بیسر و پای
احسان تو پایمرد هر شاه و گدای ۱
من لولیکم، گدای بیبرگ و نوای
لولی گدای را عطایی فرمای ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.