این شعر عاشقانه از عراقی، بیانگر عشق عمیق و بیپایان شاعر به معشوق است. شاعر با پرسشهای بلاغی و تصاویر زیبا، ناتوانی در توصیف کمال معشوق و انحصارطلبی عشق را به تصویر میکشد. مفاهیمی مانند عشق الهی، غیرت، بخت و تقدیر نیز در آن دیده میشود.
محتوا شامل مضامین عاشقانهی عمیق و استعارههای عرفانی است که برای درک کامل، به بلوغ فکری و عاطفی نیاز دارد. همچنین ممکن است برخی از مفاهیم مانند «غیرت» یا اشارات عرفانی برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۲۸۲ - سر عشقت کس تواند گفت؟ نی
در وصفت کس تواند سفت؟ نی ۱
دیدهٔ هر کس به جاروب مژه
خاک درگاهت تواند رفت؟ نی ۲
از گلستان جمال دلگشات
هیچ بیدل را گلی بشکفت؟ نی ۳
آفتابا، در هوایت ذرهام
آفتاب از ذره رخ بنهفت؟ نی ۴
حلقه بر در میزدم، گفتی: درآی
اندر آن بودم که غیرت گفت: نی ۵
آخر این بخت مرا بیداریی
هیچ کس را بخت چندین خفت؟ نی ۶
از برای تو عراقی طاق شد
از همه خوبان و با تو جفت نی ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.