غزل ۲۸۱ - چنانم از هوس لعل شکرستانی

چنانم از هوس لعل شکرستانی
که می‌برآیدم از غصه هر نفس جانی ۱

امید بر سر زلفش به خیره می‌بندم
چگونه جمع کند خاطر پریشانی؟ ۲

در آن دلی، که ندارم، همیشه می‌یابم
ز تیر غمزهٔ تو لحظه لحظه پیکانی ۳

بیا، که بی‌تو دل من خراب آباد است
جهان نمی‌شود آباد جز به سلطانی ۴

چه جای توست دل تنگ من؟ ولی یوسف
گهی به چه فتد و گه به بند و زندانی ۵

چنان که چشم خمارین توست مست و خراب
بسوی ما نکند التفات چندانی ۶

چو نیست در دل تو ذره‌ای مسلمانی
چگونه رحم کند بر دل مسلمانی؟ ۷

زمان زمان که دلم یاد چهر تو بکند
شود ز عکس جمالت دلم گلستانی ۸

اگر چه چشم عراقی به هر بتی نگرد
به جان تو، که ندارد به جز تو جانانی ۹