خلاصه و رده‌بندی سنی 16+

این شعر از عراقی، شاعر فارسی‌زبان، بیانگر احساسات ناشی از دوری از وطن و یاران است. شاعر از زیبایی‌های بهار و عطر عراق یاد می‌کند و از درد فراق و روزگار ناسازگار می‌نالد. او از ساقی می‌خواهد که با دادن جامی از شراب، غم‌هایش را تسکین دهد و یاد یاران را زنده کند. شعر پر از احساسات عمیق و نوستالژی برای وطن و دوستان است.

محتوا شامل مضامین عاشقانه، حسرت، و استفاده از استعاره‌های شراب (که ممکن است نیاز به درک ادبی داشته باشد) است. همچنین، درک کامل احساسات پیچیده و غم‌انگیز شعر ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد.

مشاهده کامل

لقد فاح الربیع و دار ساقی
وهب نسیم روضات العراق

صبا بوی عراق آورد گویی
که خوش گشت از نسیم او عراقی

الا یا حبذا! نفحات ارض
جوی المشتاق یشفی باشتیاق

دریغا! روزگار نوش بگذشت
ندیمم بخت بود و یار ساقی

بلیت ان صبحی بالبلایا
الاق مرور ایام التلاقی

ز جور روزگار ناموافق
جدا گشتم ز یاران وفاقی

ادر، یا ایها الساقی، ارحنی
زمانا من خمار الافتراق

دلم را شاد کن، ساقی، که نگذاشت
جدایی بر من از غم هیچ باقی

و عل لعل لطیفی نار قلبی
و قلبی من تراکم فی احتراق

بده جامی، که اندر وی ببینم
جمال دوستان هم وثاقی

جرعت من التفرق کل یوم
و اجریت الدموع من الماقی

بنال، ایدل، ز درد و غم که پیوست
گرفتار غم و درد فراقی

الا یا اهل العراق، تحذ قلبی
الیکم و اشتمل من اشتیاقی

عراقی، خوش بموی و زار بگری
که در هندوستان از جفت طاقی

«فخرالدین عراقی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir