غزل ۲۰۴ - بیا، ای دیده، تا یک دم بگرییم

بیا، ای دیده، تا یک دم بگرییم
نیم چون خوشدل و خرم بگرییم ۱

دمی بر جان پر حسرت بموییم
زمانی بر دل پر غم بگرییم ۲

گهی از درد بی‌درمان بنالیم
گهی از زخم بی‌مرهم بگرییم ۳

دل ما مرد، بر تن خوش بموییم
چو عیسی رفت، بر مریم بگرییم ۴

چو کار از دست رفت، این گریهٔ ما
ندارد هیچ سودی، هم بگرییم ۵

خوشا آن دم که با ما یار خوش بود
کنون در حسرت آن دم بگرییم ۶

نشد جان محرم اسرار جانان
بر آن محروم نامحرم بگرییم ۷

تن بیمار ما درهم شد از غم
بر آن بیچارهٔ درهم بگرییم ۸

ز عمر ما دوسه دم ماند باقی
بیا، کین یک دو دم بر هم بگرییم ۹

عراقی را کنون ماتم بداریم
بر آن مسکین درین ماتم بگرییم ۱۰