غزل ۲۰۲ - ز دلتنگی به جانم با که گویم؟

ز دلتنگی به جانم با که گویم؟
ز غصه ناتوانم، با که گویم؟ ۱

ز تنهایی ملولم، چند نالم؟
ز بی‌یاری به جانم، با که گویم؟ ۲

به عالم در، ندارم غمگساری
نمی‌دارم، ندانم با که گویم؟ ۳

ز غصه صدهزاران قصه دارم
ولی پیش که خوانم؟ با که گویم؟ ۴

چو مرغ نیم بسمل در غم یار
میان خون تپانم، با که گویم؟ ۵

فتاده چون بود در دام صیدی؟
ز محنت همچنانم، با که گویم؟ ۶

به کام دوستان بودم، کنون باز
به کام دشمنانم، با که گویم؟ ۷

مرا از زندگانی نیست سودی
ز هستی در زیانم، با که گویم؟ ۸

همه بیداد بر من از عراقی است
ز بودش در فغانم، با که گویم؟ ۹