غزل ۲۰۱ - ز غم زار و حقیرم، با که گویم؟

ز غم زار و حقیرم، با که گویم؟
ز غصه می‌بمیرم، با که گویم؟ ۱

ز هجر یار گریانم، ندانم
که دامان که گیرم؟ با که گویم؟ ۲

ز جورش در فغانم، چند نالم؟
گذشت از حد نفیرم، با که گویم؟ ۳

مرا از خود جدا دارد نگاری
که نیست از وی گزیرم، با که گویم؟ ۴

به بوی وصل او عمرم به سر شد
فراقش کرد پیرم، با که گویم؟ ۵

شب و روز آتش سودای عشقش
همی سوزد ضمیرم، با که گویم؟ ۶

مرا خلقان توانگر می‌شمارند
من مسکین فقیرم، با که گویم؟ ۷

چنان سوزد مرا تاب غم او
که گویی در سعیرم، با که گویم؟ ۸

هر آن غم، کز فراقش بر من آید
به دیده می‌پذیرم، با که گویم؟ ۹

به فریادم شب و روز از عراقی
به دست او اسیرم، با که گویم؟ ۱۰