شاعر در این شعر از درد فراق و دوری از معشوق شکایت میکند و آرزوی دیدار دوباره او را دارد. او از رنجهای ناشی از این جدایی میگوید و امیدوار است که روزی دوباره معشوق را ببیند. شعر پر از احساسات عمیق عاشقانه و حسرت است.
محتوا شامل احساسات عمیق عاشقانه و مضامین عاطفی پیچیده است که درک آنها برای مخاطبان جوانتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، استفاده از زبان و اصطلاحات شعر کلاسیک فارسی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۲۰۰ - تا کی از دست فراق تو ستمها بینیم؟
هیچ باشد که تو را بار دگر وابینیم ۱
دل دهیم، از سر زلف تو چو بویی یابیم
جان فشانیم، اگر آن رخ زیبا بینیم ۲
روی خوب تو که هر دم دگران میبینند
چه شود گر بگذاری تو دمی ما بینیم؟ ۳
ما که دور از تو ز هجرانت به جان آمدهایم
از فراق تو بگو: چند بلاها بینیم؟ ۴
خورد زنگار غمت آینهٔ دل به فسوس
نیست ممکن که جمال تو در آنجا بینیم ۵
گم شد آخر دل ما، بر در تو آمدهایم
تا بود کان دل گمکردهٔ خود وابینیم ۶
گر بیابیم دلی، بر سر کویت یابیم
ور ببینیم رخی، در دل بینا بینیم ۷
روی بنمای، که امروز ندیدیم رخت
ای بسا حسرت و اندوه که فردا بینیم! ۸
روی زیبای تو، ای دوست، به کام دل خویش
تا عراقی بنمیرد نه همانا بینیم ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.