این متن شعری عاشقانه و عارفانه است که در آن شاعر از عشق به معشوق، درد هجران، وصف وصال و تسلیم در برابر اراده معشوق سخن میگوید. او از نالههای زار، رازگویی با بیدلان، و سپردن جان به کف وصل یاد میکند و در نهایت، عشق را به عنوان پردهبردار حقیقت معرفی میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آن ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال دشوار باشد. همچنین، برخی از مضامین مانند تسلیم در عشق و درد هجران نیاز به بلوغ فکری و عاطفی دارد.
غزل ۱۹۹ - خیز، تا قصد کوی یار کنیم
گذری بر در نگار کنیم ۱
روی در خاک کوی او مالیم
وز غمش نالههای زار کنیم ۲
به زبانی، که بیدلان گویند
رمزکی چند آشکار کنیم ۳
هجر او را، که جان ما خون کرد
به کف وصل در سپار کنیم ۴
حاش لله کزو کنیم گله!
گله از بخت و روزگار کنیم ۵
ما، اگر بر مراد او سازیم
ترک تدبیر و اختیار کنیم ۶
زود پا در بساط وصل نهیم
دست با دوست در کنار کنیم ۷
چون لب یار شکرافشان شد
ما به شکرانه جان نثار کنیم ۸
عشق رویش چو پرده برگیرد
گر نمیریم پس چه کار کنیم ۹
از عراقی چو رو بگردانیم
روی در روی غمگسار کنیم ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.