غزل ۹۲ - ز اشتیاق تو، جانا، دلم به جان آمد

ز اشتیاق تو، جانا، دلم به جان آمد
بیا، که با غم تو بر نمی‌توان آمد ۱

بیا، که با لب تو ماجرا نکرده هنوز
به جای خرقه دل و دیده در میان آمد ۲

به چشم مست تو گفتم: دلم به جان آید
لب تو گفتا: اینک دلت به جان آمد ۳

بدید تا نظر از دور ناردان لبت
بسا که چشم مرا آب در دهان آمد ۴

نیامد از دو جهان جز رخ تو در نظرم
از آنگهی که مرا چشم در جهان آمد ۵

ز روشنایی روی تو در شب تاریک
نمی‌توان به سر کوی تو نهان آمد ۶