غزل ۹۱ - بیا، که بی‌رخ زیبات دل به جان آمد

بیا، که بی‌رخ زیبات دل به جان آمد
بیا، که بی‌تو همه سود من زیان آمد ۱

بیا، که بهر تو جان از جهان کرانه گرفت
بیا، که بی‌تو دلم جمله در میان آمد ۲

بیا، که خانهٔ دل گرچه تنگ و تاریک است
دمی برای دل ما درون توان آمد ۳

بیا، که غیر تو در چشم من نیامد هیچ
جز آب دیده که بر چشم من روان آمد ۴

نگر هر آنچه که بر هیچکس نیامده بود
برین شکسته دلم از غم تو آن آمد ۵

دل شکسته‌ام آن لحظه دل ز جان برداشت
که رسم جور و جفای تو در جهان آمد ۶

ز جور یار چه نالم؟ که طالع دل من
چنان که بخت عراقی است همچنان آمد ۷