غزل ۷۱ - بیا، که عمر من خاکسار می‌گذرد

بیا، که عمر من خاکسار می‌گذرد
مدار منتظرم، روزگار می‌گذرد ۱

بیا، که جان من از آرزوی دیدارت
به لب رسید و غم دل فگار می‌گذرد ۲

بیا، به لطف ز جان به لب رسیده بپرس
که از جهان ز غمت زار زار می‌گذرد ۳

بر آن شکسته دلی رحم کن ز روی کرم
که ناامید ز درگاه یار می‌گذرد ۴

چه باشد ار بگذاری که بگذرم ز درت؟
که بر درت ز سگان صدهزار می‌گذرد ۵

مکش کمان جفا بر دلم، که تیر غمت
خود از نشانهٔ جان بی‌شمار می‌گذرد ۶

من ار چه دورم از درگهت دلم هر دم
بر آستان درت چندبار می‌گذرد ۷

ز دل که می‌گذرد بر درت بپرس آخر:
که آن شکسته برین در چه کار می‌گذرد ۸

مکش چو دشمنم، ای دوست ز انتظار، بیا
که این نفس ز جهان دوستدار می‌گذرد ۹

به انتظار مکش بیش ازین عراقی را
که عمر او همه در انتظار می‌گذرد ۱۰