این شعر از عراقی دعوتی شاعرانه به بهار و شادی است، با تأکید بر گذرا بودن زمان و فرصتها. شاعر از معشوق میخواهد که از لطف او بهرهمند شود و غم را از دل بزداید. همچنین، اشارهای به عشق و وصال دارد و حالتی عاشقانه و احساسی را به تصویر میکشد.
مفاهیم عاشقانه و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اصطلاحات و تشبیهات نیاز به سطحی از بلوغ فکری و احساسی دارند.
غزل ۷۰ - بیا بیا، که نسیم بهار میگذرد
بیا، که گل ز رخت شرمسار میگذرد ۱
بیا، که وقت بهار است و موسم شادی
مدار منتظرم، وقت کار میگذرد ۲
ز راه لطف به صحرا خرام یک نفسی
که عیش تازه کنم، چون بهار میگذرد ۳
نسیم لطف تو از کوی میبرد هر دم
غمی که بر دل این جان فگار میگذرد ۴
ز جام وصل تو ناخورده جرعهای دل من
ز بزم عیش تو در سر خمار میگذرد ۵
سحرگهی که به کوی دلم گذر کردی
به دیده گفت دلم: کان شکار میگذرد ۶
چو دیده کرد نظر صدهزار عاشق دید
که نعره میزد هر یک که: یار میگذرد ۷
به گوش جان عراقی رسید آن زاری
از آن ز کوی تو زار و نزار میگذرد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.