غزل ۷۳۴ - آن دل که مرا بود و توی دیده سلبوه

آن دل که مرا بود و توی دیده سلبوه
و آن تن که کشیدی به کمنمدش جذبوه ۱

و آن دیدهٔ دریا شده را درد و غم او
صد بار به دستان مصیبت صلبوه ۲

و آن سینهٔ آتشکده را غمزهٔ چشمش
ناگاه به شمشیر جدایی ضربوه ۳

اسباب دل و دین مرا لشکر عشقش
ترکانه به یک تاختن اندر نهبوه ۴

من راز شب خود بچه پوشم؟ که بدین رخ
از خون دل و دیده چه روشن کتبوه! ۵

گر جان طلبند از من دلسوخته ایشان
بحثی نتوانم که هم ایشان و هبوه ۶

با او ز پدر یاد نکردیم وز مادر
کورا به فدا باد ابونا وابوه! ۷

گویند: به دل صبر کن از یار و ندارم
آن صبر که ایشان ز دل من طلبوه ۸

با اوحدی آن قوت غالب که تو دیدی
یک باره فنا گشت چو ایشان غلبوه ۹