غزل ۵۹۱ - کجاست منزل آن کوچ کرده؟ تا برویم

کجاست منزل آن کوچ کرده؟ تا برویم
چو بادش از پی و چون برقش از قفا برویم ۱

چو باز مرغ دل ما هوای او دارد
ضرورتست که: چون مرغ در هوا برویم ۲

ز پی دویدن او جز به سر طریقی نیست
از آنکه ترک ادب باشد، ار به پا برویم ۳

ز ما رقیب چو بیگانه بود روز رحیل
رها نکرد که با یار آشنا برویم ۴

چنین که در پی او ما گریستیم، عجب!
گر آب دیده گذر می‌دهد، که ما برویم ۵

به روز وصل چو امید بود می‌بودم
بسوز هجر چو گشتیم مبتلا برویم ۶

بلاست دوری او، اوحدی، بکوش تو نیز
مگر پگاه‌تر از پیش این بلا برویم ۷