غزل ۵۹۰ - عقل صوفی را مهار اندر کشیم

عقل صوفی را مهار اندر کشیم
عشق صافی را به کار اندر کشیم ۱

نفس منصب خواه جاه اندوز را
از سمند فخر و عار اندر کشیم ۲

باده رندآسا خوریم اندر صبوح
پیل رند باده خوار اندر کشیم ۳

یار پر دستان دوری دوست را
دست گیریم، از کنار اندر کشیم ۴

گوش چون پر گردد از آواز چنگ
می به یاد لعل یار اندر کشیم ۵

دشمنان از پی فراوانند، لیک
ما حبیب خود به غار اندر کشیم ۶

اوحدی را از برای بندگی
داغ عشق آن نگار اندر کشیم ۷