غزل ۴۵۱ - ما به ابد می‌بریم عشق ترا از ازل

ما به ابد می‌بریم عشق ترا از ازل
در همه عالم که دید عشق چنین بی‌خلل؟ ۱

از سر من شور تو هیچ نیاید برون
گر چه سر آید زمان ور چه در آید اجل ۲

هیچ کسم، گر بدل بر تو گزینم به دل
هیچ کسی خود بدل بر تو گزیند بدل؟ ۳

شمع لبت را بدید، مهر گرفت از عقیق
موم دهانت بدید مهر گرفت از عسل ۴

راهرو عقل را زلف تو دارالامان
کار کن روح را لطف تو بیت‌العمل ۵

بوده ز جور تو ما در همه وقتی زبون
گشته به مهر تو ما در همه گیتی مثل ۶

ماه شبستان تو مورچهٔ وتخت جم
وصل تو و جان ما یوسف و سیم دغل ۷

زلف تو تن را نوشت سورهٔ نون بر ورق
قد تو دل را نهاد لوح الف در بغل ۸

چشم مرا از لبت نیست گزیری که، هست
لعل لبت را شکر، چشم سرم را سبل ۹

فوت نشد نکته‌ای از کشش و از جسش
با لب و زلف ترا مرتبهٔ عقد و حل ۱۰

اوحدی از دیر باز فتنهٔ تست، ای غزال
تا نشود ناامید زود نیوش این غزل ۱۱