غزل ۱۹۱ - ترکم به خنده چون دهن تنگ باز کرد

ترکم به خنده چون دهن تنگ باز کرد
دل را لبش ز تنگ شکر بی‌نیاز کرد ۱

کافر، که رخ ز قبله بپیچیده بود و سر
چون قامتش بدید به رغبت نماز کرد ۲

ای دلبری که عارض چون آفتاب تو
بر مشتری کرشمه و بر ماه ناز کرد ۳

از درد دل چو مار بپیچید سالها
هر بیدلی، که عقرب زلف تو گاز کرد ۴

با صورت خیال تو دل خلوتی گزید
وانگه بر وی این دگران در فراز کرد ۵

پیوسته من ز عشق حذر کردمی، کنون
آن چشمهای شوخ مرا عشقباز کرد ۶

کوتاه گشته بود ز من دست حادثات
زلف تو کار بر من مسکین دراز کرد ۷

رفتی، پی تو پردهٔ خلقی دریده شد
این پرده بین، که بار فراق تو ساز کرد ۸

پنهان بر اوحدی زده‌ای تیر چشم مست
نتوان ز پیش زخم چنین احتراز کرد ۹