غزل ۱۹۰ - به دشمنان نتوان رفت و این شکایت کرد

به دشمنان نتوان رفت و این شکایت کرد
که: دوست بر دل ما جور تا چه غایت کرد؟ ۱

لبش، که بر دل ما راه زد، جنایت نیست
دلم که آه زد از دست او جنایت کرد ۲

بیا، که درد ترا من به جان خریدارم
اگر به سینه رسید، ار به جان سرایت کرد ۳

لبت که آیت لطفست، قهر بر دل من
روا بود، چو به حکم حدیث و آیت کرد ۴

کمینه پرتوی از صورت تو بتواند
هزار زهره و خورشید را حمایت کرد ۵

کسی ندید رخت را، که وصف داند گفت
قمر نشان تو از دیگری روایت کرد ۶

مگر ز بام رخت را مجاوران فلک
به آفتاب نمودند و او حکایت کرد ۷

اگر به شحنه بگویند، شهر بگذارد
ستم، که نرگس مست تو در ولایت کرد ۸

به عشق سرزنش و منع دل کفایت نیست
از آن که در همه عمر خود این کفایت کرد ۹

نشان روی تو از هر که باز پرسیدم
میان عالمیانم نشان و رایت کرد ۱۰

بریخت خون من از چشم و مردم از چپ و راست
درین حدیث که: با اوحدی عنایت کرد ۱۱