غزل ۱۹۲ - باد بویی از دو زلفت وام کرد

باد بویی از دو زلفت وام کرد
سوی چین آورد و مشکش نام کرد ۱

غمزهٔ آهووش گو افگنت
تیر غم در دیدهٔ بهرام کرد ۲

دانهٔ خالی، که بر رخسار تست
پای ما را بستهٔ این دام کرد ۳

قامت من چون الف بود از نشاط
آن الف را دام زلفت لام کرد ۴

نازنینا، صبح ما را همچو شام
فتنهٔ‌آن لعل خون آشام کرد ۵

توسن دل، گرچه تندی می‌نمود
عاقبت چشم تو او را رام کرد ۶

آتش روی تو ما را سخت سوخت
گر چه کار اوحدی را خام کرد ۷