هوش مصنوعی:
این متن شعری است که در آن شاعر از عشق و علاقهی خود به معشوق سخن میگوید و از دوری و درد فراق شکایت میکند. او از معشوق میخواهد که اگر توانایی دارد، رنج او را کاهش دهد و به او نزدیک شود. شاعر همچنین اظهار میکند که اگر امکان بوسیدن معشوق وجود داشت، کاری بسیار ارزشمند و بزرگ انجام میشد.
رده سنی:
16+
این متن دارای مفاهیم عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از عبارات و مفاهیم شعری کلاسیک ممکن است برای سنین پایینتر چالشبرانگیز باشد.
غزل ۳۰۴ - ای غایت عیش این جهانی
ای غایت عیش این جهانی
ای اصل نشاط و شادمانی ۱
گر روح بود لطیف روحی
ور جان باشد عزیز جانی ۲
گفتی که چگونهای تو بیما
دور از تو بتا چنان که دانی ۳
از درد تو سخت ناتوانم
رنجی برگیر اگر توانی ۴
کردیم به پرسشی قناعت
زین بیش همی مکن گرانی ۵
گر دسترسی بدی به بوسی
کاری بودی هزارگانی ۶
ای اصل نشاط و شادمانی ۱
گر روح بود لطیف روحی
ور جان باشد عزیز جانی ۲
گفتی که چگونهای تو بیما
دور از تو بتا چنان که دانی ۳
از درد تو سخت ناتوانم
رنجی برگیر اگر توانی ۴
کردیم به پرسشی قناعت
زین بیش همی مکن گرانی ۵
گر دسترسی بدی به بوسی
کاری بودی هزارگانی ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۴۵۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۳۰۳ - بنامیزد به چشم من چنانی
گوهر بعدی:غزل ۳۰۵ - گرد ماه از مشک خرمن میزنی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
