غزل ۱۶۱ - هیچ دانی که سر صحبت ما دارد یار

هیچ دانی که سر صحبت ما دارد یار
سر پیوند چو من باز فرود آرد یار ۱

کاشکی هیچ‌کسی زو خبری می‌دهدی
تا از این واقعه خود هیچ خبر دارد یار ۲

تو ببینی که مرا عشوه دهان خنداخند
سالها زار بگریاند و بگذارد یار ۳

یارت ار جو کند خود چکند چون به عتاب
خون بریزد که همی موی نیازارد یار ۴

انوری جان جهان گیر و کم انگار دلی
پیش از آن کت به همین روز کم انگارد یار ۵