شاعر در این متن از ساقی می‌خواهد که باده‌ای برای صبحگاهی بیاورد و از دام هر فتح و پیروزی رهایی بخشد. او طلب می‌کند که قبله‌ای برای ملت مسیح بیاورد و آفت توبه‌ای صادقانه ارائه دهد. شاعر از طوفان غم جهان شکایت می‌کند و می‌خواهد می‌ای همزاد عمر نوح بیاورد. او همچنین از نفی عقل و راحت روح سخن می‌گوید و راح صافی را طلب می‌کند. در پایان، شاعر از شعر انوری اظهار ناراحتی می‌کند و از پسر می‌خواهد که قول بوالفتوح را بیاورد.
متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به شراب و می‌گساری ممکن است برای سنین پایین‌تر مناسب نباشد.
غزل ۱۶۰ - ساقیا بادهٔ صبوح بیار
دانهٔ دام هر فتوح بیار ۱
قبلهٔ ملت مسیح بده
آفت توبهٔ نصوح بیار ۲
هین که طوفان غم جهان بگرفت
می همزاد عمر نوح بیار ۳
وز پی نفی عقل و راحت روح
راح صافی چو عقل و روح بیار ۴
دلم از شعر انوری بگرفت
ای پسر قول بوالفتوح بیار ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
