غزل ۱۳۹ - دوش تا صبح یار در بر بود

دوش تا صبح یار در بر بود
غم هجران چو حلقه بر در بود ۱

دست من بود و گردنش همه شب
دی همه روز اگرچه بر سر بود ۲

با بر همچو سیم سادهٔ او
کارم از عشق چون زربر بود ۳

گرچه شبهای وصل بود خوشم
شب دوشین ز شکل دیگر بود ۴

یا من از عشق زارتر بودم
یا ز هر شب رخش نکوتر بود ۵

کس نداند که آن چه طالع بود
من ندانم که آن چه اختر بود ۶

از فلک تا که صبح روی نمود
انوری با فلک برابر بود ۷