غزل ۱۳۸ - آن روزگار کو که مرا یار یار بود

آن روزگار کو که مرا یار یار بود
من بر کنار از غم و او در کنار بود ۱

روزم به آخر آمد و روزی نزاد نیز
زان گونه روزگار که آن روزگار بود ۲

امروز نیست هیچ امیدم به کار خویش
بدرود دی که کار من امیدوار بود ۳

دایم شمار وصل همی برگرفت دل
این هجر بی‌شمار کجا در شمار بود ۴

با روی چون نگار نگارم هزار شب
کارم ز خرمی و خوشی چون نگار بود ۵

واکنون هزاربار شبی با دریغ و درد
گویم که یارب آن چه نشاط و چه کار بود ۶