غزل ۱۳۷ - من آن نیم که مرا بی‌تو جان تواند بود

من آن نیم که مرا بی‌تو جان تواند بود
دل زمانه و برگ جهان تواند بود ۱

نهان شد از من بیچاره راز محنت تو
قضای بد ز همه کس نهان تواند برد ۲

خوش آنکه گویی چونی همی توانی نه
در این چنین سر و توشم توان تواند بود ۳

اگر ز حال منت نیست هیچ‌گونه خبر
که حال من ز غمت بر چه‌سان تواند بود ۴

چرا اگر به همه عمر ناله‌ای شنوی
به طعنه گویی کار فلان تواند بود ۵

جفا مکن چه کنی بس که در ممالک حسن
برات عهد و وفا ناروان تواند بود ۶

در این زمانه هر آوازه کز وفا فکنند
همه صدای خم آسمان تواند بود ۷

اگر ز عهد و وفا هیچ ممکنست نشان
در این جهان چو نیابی در آن تواند بود ۸