خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
متن بیانگر خاطره‌ای از گذشته است که در آن جهان پر از شادی و خوبی بود و همه چیز برای میهمانی آراسته شده بود. با وجود مشکلات و بلایا، سوگند به جان خورده می‌شد و همه چیز خرم و خوب بود. شکر خداوند که آن زمان متعلق به ما بود. اما طالع بد باعث شد که فالی که انتظارش نمی‌رفت، اتفاق بیفتد و آزار و اذیتی در میان ما ایجاد شود.
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عاطفی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به بلایا و آزار و اذیت ممکن است برای سنین پایین مناسب نباشد.
غزل ۱۳۶ - دوش آنکه همه جهان ما بود
دوش آنکه همه جهان ما بود
آراسته میهمان ما بود ۱
سوگند به جان ما همی خورد
گر چند بلای جان ما بود ۲
بودش همه خرمی و خوبی
شکر ایزد را که آن ما بود ۳
از طالع سعد ما براند
فالی که نه در گمان ما بود ۴
بنشست میان ما و برخاست
آزار که در میان ما بود ۵
آراسته میهمان ما بود ۱
سوگند به جان ما همی خورد
گر چند بلای جان ما بود ۲
بودش همه خرمی و خوبی
شکر ایزد را که آن ما بود ۳
از طالع سعد ما براند
فالی که نه در گمان ما بود ۴
بنشست میان ما و برخاست
آزار که در میان ما بود ۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۱۳۵ - هرکه دل بر چون تو دلداری نهد
گوهر بعدی:غزل ۱۳۷ - من آن نیم که مرا بی‌تو جان تواند بود
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
