خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
شاعر در این بیت‌ها از رنج و اندوه درونی خود سخن می‌گوید و بیان می‌کند که چگونه روز و شب را به سختی و بی‌ثمری سپری کرده است. او از آتش درون و درد سینه‌اش می‌گوید و این که تلاش‌هایش بی‌فایده بوده‌اند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی زندگی دارد. همچنین، بیان رنج و اندوه ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر سنگین باشد.
شماره ۲۲۰ - افغان که ز دل برای سوز آوردم
افغان که ز دل برای سوز آوردم
نه ناوک آه سینه دوز آوردم ۱
بیهوده چو آفتاب و مه زیر سپهر
روزی به شب و شبی به روز آوردم ۲
نه ناوک آه سینه دوز آوردم ۱
بیهوده چو آفتاب و مه زیر سپهر
روزی به شب و شبی به روز آوردم ۲
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۱۹ - اکنون که شب آمد برود جانانم
گوهر بعدی:شماره ۲۲۱ - خاقانی را ز آن رخ و زلفین به خم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
