شاعر در این بیتها از رنج و اندوه درونی خود سخن میگوید و بیان میکند که چگونه روز و شب را به سختی و بیثمری سپری کرده است. او از آتش درون و درد سینهاش میگوید و این که تلاشهایش بیفایده بودهاند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، بیان رنج و اندوه ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین باشد.
شماره ۲۲۰ - افغان که ز دل برای سوز آوردم
نه ناوک آه سینه دوز آوردم ۱
بیهوده چو آفتاب و مه زیر سپهر
روزی به شب و شبی به روز آوردم ۲
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.